News & Current Affairs

September 29, 2008

Viewpoint: McCain the new Sarkozy?

Viewpoint: McCain the new Sarkozy?

mccain sarkozy shake hands

Rebels with a cause: McCain and Sarkozy

In France, Nicolas Sarkozy won by successfully breaking from – and even, in a sense, running against – a president of his own party, the disgraced and out-of-touch Jacques Chirac.

In a similar way, John McCain is attempting to mount a Sarkozy-style “second-stage” succession to a Republican Party that has also come to be seen as disgraced and out-of-touch.

He has a lot to run against.

When things start to go wrong for a political party – as they did for John Major and the Tories in the 1990s – everything seems to go wrong at once.

How this has happened to the Party of Lincoln, Roosevelt and Reagan is worth revisiting.

The Congressional Republicans could have opted to try to win a permanent majority by devising market-based solutions to healthcare or portable pensions that might have won the lasting allegiance of the American people.

‘Populist backlash’

Instead, the GOP leaders in the House and the Senate were content to tinker at the edges of policy.

They aped their Democratic predecessors by using earmarks and other means to reward special interests, reaping huge advantages in campaign donations as a means of holding onto power.

As a result of this change in mindset, the party of probity became the party of disgrace – with more than one leading member in prison or under investigation for various forms of graft.

That there are ample specimens of venality on the Democratic side provides no cover. Voters expect better from Republicans – especially after a series of Democratic scandals that Republicans promised to clean up.

McCain, with decades of spirited and often lonely opposition to pork, influence and back-scratching of all sorts, is the ideal candidate to pull a Sarkozy

So Republicans started with a good start under Newt Gingrich promising to bring reform and business-like efficiency. As a result, when Republicans came to resemble what they opposed, voters came down on them twice as hard when they disappointed.

The result is that Congressional Republicans have neither honour nor a majority.

Republican primary voters, disgusted by the direction their party had taken, selected John McCain in a populist backlash. McCain, with decades of spirited and often lonely opposition to pork, influence and back-scratching of all sorts, is the ideal candidate to pull a Sarkozy.

By returning to their ideals, Republicans selected the one candidate who could actually pull off such a hat-trick.

Political baggage

Two weeks ago, the race against Barack Obama was, then, following a familiar course. McCain had successfully identified himself as a reformer – shedding Republican political baggage.

Obama was set for certain loss. The reasons for this are simple to see.

For decades now, it has been virtually impossible for a liberal candidate to win an Electoral College majority.

The most liberal candidate of all, George McGovern, received 17 electoral votes against Richard Nixon’s 520 in 1972. Defeat has befallen other liberals – Adlai Stevenson, Hubert Humphrey, Walter Mondale, Michael Dukakis, Al Gore and John Kerry.

The exceptions to this rule further prove the point:

  • John F Kennedy with his strident anti-communism and tax cuts, won as a conservative Democrat.
  • Bill Clinton won as the candidate of the centrist Democratic Leadership Council, and won re-election after ending traditional welfare and presiding over a surplus.
  • Jimmy Carter won as a budget-conscious conservative, only to lose when he governed as a liberal. Lyndon Johnson won as a successor to JFK.

Had Obama moved to the middle – and chosen a conservative, defence-minded Southern conservative like former Senator Sam Nunn, or even an independent Republican like Senator Chuck Hagel of Nebraska – he would be in a much stronger position.

Instead, Obama chose a dependable, North-Eastern liberal in Joe Biden.

Obama has eschewed “third-way” politics, and stuck to defining his brand of change in terms of simple replacement of all things Bush with liberal orthodoxy on almost every issue.

‘October surprise’

If presidents were selected by popular vote, Obama might be able to drum up enough enthusiasm in California, New York and a handful of other populous blue states to win.

Two surprises gave McCain a boost in the polls – Russia’s re-emergence as a revanchist power, and the selection of Sarah Palin

The picture is much bleaker for Obama in winning an electoral college majority in which so many states are dominated by rural issues and cultural concerns (like prayer and guns) alien to the sensibilities of an urban liberal.

This was the expected state of play. However, American elections are notorious for turning on an October surprise. This time, we have prematurely had three such surprises in August and September. And they have shaken up this race and made the result suddenly unpredictable.

Two surprises gave McCain a boost in the polls.

The first was the violent re-emergence of Russia as a revanchist power, reminding the American people that we live in dangerous times. It seemed better to trust a crusty war-veteran than the untested, sleek, metrosexual Obama.

The second surprise was an artificial one – McCain’s calculated selection of Sarah Palin. McCain’s campaign enjoyed great success in baiting Obama into several days of exchanges with his running mate – a project that diminished Obama and knocked him off message.

Mark Davis, senior director of the White House Writers Group (image courtesy of White House Writers Group)
Mark W Davis is a long-time Republican adviser, a former speechwriter for George Bush senior, and currently senior director of the Washington-based White House Writers Group. This is one of a series of comment and opinion pieces that the BBC News website will publish before the election.

Now the third surprise has come – the near-collapse of US credit markets and an economic crisis widely termed the most serious since 1929. This crisis upsets all that had happened before and returns Obama to his preferred field of battle – the economy.

McCain took the high-risk approach of suspending his campaign and running to Washington.

Today, McCain looks less like Sarkozy and more like Sisyphus, shouldering the burden of an economic collapse seemingly without end.

Does this game-changer open the way for an explicit liberal to make history and take the White House?

Or will McCain be able to fight and win with the economy front-and-centre? McCain might do so if he – and other Republicans – are more aggressive in pointing out how Democrats coddled and protected the private-gain, public-risk model of the mortgage giants Fanny Mae and Freddie Mac that enabled this crisis.

If he can do this, McCain might still pull a Sarkozy.

Or will some new event re-orient the race with yet another sudden, stupendous domestic or foreign challenge?

After all, it is not yet October. There is still plenty of time for more surprises.

September 19, 2008

Top Republican says Palin unready

Top Republican says Palin unready

Chuck Hagel

Senator Chuck Hagel could be influential with independent voters

Senior Republican Senator Chuck Hagel has voiced doubts about Sarah Palin’s qualifications for the vice-presidency.

John McCain’s running mate “doesn’t have any foreign policy credentials”, Mr Hagel told the Omaha World-Herald.

Mr Hagel was a prominent supporter of Mr McCain during his 2000 bid for the US presidency, but has declined to endorse either candidate this year.

He was opposed to the Iraq War, and recently joined Mr McCain’s rival Barack Obama on a Middle East trip.

‘Stop the nonsense’

“I think it’s a stretch to, in any way, to say that she’s got the experience to be president of the United States,” Mr Hagel told the Omaha World-Herald newspaper.

And he was dismissive of the fact that Mrs Palin, the governor of Alaska, has made few trips abroad.

“You get a passport for the first time in your life last year? I mean, I don’t know what you can say. You can’t say anything.”

This kind of thing will have an effect on independents

Mr Hagel also criticised the McCain campaign for its suggestion that the proximity of Alaska to Russia gave Mrs Palin foreign policy experience.

“I think they ought to be just honest about it and stop the nonsense about, ‘I look out my window and I see Russia and so therefore I know something about Russia’,” he said.

“That kind of thing is insulting to the American people.”

Justin Webb says Mr Hagel’s opinion of Mrs Palin will have an effect on independent voters.

A senior member of the Senate Foreign Relations Committee, Mr Hagel was a close ally of Mr McCain, but the two men parted company over the decision to go to war in Iraq.

Mr Hagel skipped this year’s Republican National Convention in favor of a visit to Latin America.

Mr Hagel’s decision to accompany Mr Obama this summer on a trip to Iraq and Israel, as part of a US Congressional delegation, led to speculation that he would throw his support behind the Democratic nominee.

However, a spokesman for the Nebraska senator insisted in August that “Senator Hagel has no intention of getting involved in any of the campaigns and is not planning to endorse either candidate”.

August 7, 2008

فياض سومرو – هالي ووڊ جي هن فلم جو آخر مقصد ڇا آهي؟

Charlie Wilson’s War

هالي ووڊ جي هن فلم جو آخر مقصد ڇا آهي؟

فياض سومرو

جيڪڏهن ڪنهن جي پستول ۾ ڇهه گوليون آهن ۽ اهو انهن مان ٻه گوليون روسي فوجيءَ جي کوپڙيءَ ۾ لاهي ڇڏي ٿو ته ٻڌايو باقي گهڻيون گوليون بچيون؟ هي هو اهو سوال جيڪو سرد جنگ دؤران پشاور جي پسگردائي ۾ قائم افغان مهاجر ڪيمپن ۾ آمريڪي امداد تحت ڇاپيل نصابي ڪتابن ذريعي افغاني ٻارن کي پڙهايو ويندو هو. ڪَٿ (رياضي) پڙهائڻ جو اهو نفرت جوڳو ۽ بڇڙو طريقو آمريڪي سي آئي اي تيار ڪرايو هو. اصل ۾ نبيراسڪا Nebraska يونيورسٽي کي آمريڪي سي آئي اي افغان پناهگير ٻارن کي پڙهائڻ لاءِ نصاب ٺاهڻ جي ذميواري ڏني ويئي هئي. تنهنڪري ان يونيورسٽيءَ افغانستان، سردجنگ ۽ سوويت يونين کي نظر ۾ رکندي نصاب اهڙي طريقي سان ٺاهيو هو ته جيئن سوويت يونين ۽ سوشلزم جي خلاف نفرت پکيڙي سگهجي ۽ روسي فوجين کي مارڻ لاءِ وڌ ۾ وڌ ويڙهاڪ پيدا ڪري سگهجن. هونئن به جيڪڏهن ڏسجي ته پوءِ اهو ساڳيو سوال اهڙي اُلر واري طريقي سان ڪرڻ بجاءِ ٻئي نموني سان به ڪري سگهجي پيو ته جيئن ننڍن معصوم ذهنن ۾ نفرت بجاءِ پيار ۽ محبت پيدا ٿئي ته جيئن اڳتي هلي اهي وڏا ٿي سُٺا ۽ چڱا شهري بڻجي ملڪ ۽ معاشري جي ترقي ۽ بهتريءَ لاءِ سٺي کان سٺا ڪم ڪري سگهن. مثال طور اهو ساڳيو سوال هنيئن به ڪري سگهجي ٿو ته، جيڪڏهن ڪنهن وٽ ڇهه گلاب جا گل آهن ۽ اهو انهن مان ٻه گلاب جا گل پنهنجي پريمڪا کي ڏئي ٿو، وٽس باقي گهڻا گلاب جا گل بچيا؟ پر جيڪڏهن ان سوال کي هر حالت ۾ هلندڙ حالتن پٽاندڙ ئي ٺاهڻو هو ته جيئن ٻار ان دؤر جي واءُ سواءُ کي به ڄاڻي سگهن ته پوءِ اهو ساڳيو سوال هنيئن به ٿي سگهيو ٿي ته ”هڪ بکن ۾ پاهه ٿيندڙ ٻار گندگيءَ جي ڍيرکي سڄو ڏينهن ڦلوري مانيءَ ڳڀا ڳوليندو رهيو نيٺ سڄي ڏينهن جي ڳولها کان پوءِ کيس گندگيءَ جي ڍير تان ڇهه مانيون لڌيون، جن مان هن ٻه مانيون پاڻ جهڙي ئي هڪ ٻئي بکايل ٻار کي ڏيئي ڇڏيون. ٻڌايو ته وٽس سندس ۽ سندس سڄي خاندان لاءِ باقي گهڻيون مانيون بچيون؟ پر گوليون هڻڻ واري سوال مان ئي پڌرو آهي ته نصاب جي ڇپائيءَ لاءِ امداد ڏيندڙن جو مقصد معاشري لاءِ شريف شهري ٺاهڻ نه بلڪ سندن لاءِ ڪرائي جا قاتل ٺاهڻ هو.

چوڻ جو مقصد هي ته هاڻي ان سچائي تي ته ڪنهن کي به ڪو شڪ نه رهيو آهي ته هن ملڪ ۾ ٿيندڙ هر اڇي ڪاري ۾ آمريڪا به هڪ اهم جز آهي. اهو ئي سبب آهي جو هتي هن ملڪ ۾ جيڪا به، جهڙي به ۽ جيتري به تبديلي اچي ٿي ان ۾ اسان جي عالمي حسينا آمريڪا جي عالمي حسن جي جهلڪ شامل ضرور هجي ٿي. ڇو جو اسان جا گدڙ سياستدان ته ڇڏيو، هتي ته اصل تي وڏا آڪڙ خور زيان خور به آمريڪي حسن جي ان جهلڪ کان ونئون ٿا وڃن. اهو ئي سبب آهي جو هن علائقي ۾ آمريڪا جي اسٽريٽيجڪ مفادن سبب هن ملڪ جي معاشيات کان وٺي سياست تائين هر ڳالهه ۾ آمريڪا ٽنگ اڙائيندو ئي رهي ٿو هن ملڪ جي معاملن ۾ آمريڪا جي ٽنگ ڪيتري حد تائين اڙيل آهي، ان جو اندازو ”چارلي ولسن وار“ فلم مان سولائي سان لڳائي سگهجي ٿو. هن فلم ۾ ايمي ايڊمس Amy Adams، جوليا رابرٽ Julia Robert، ۽ ٽام هينڪس Tom Hanks، جهڙا وڏا اداڪار شامل آهن. ‌فلم 2007 ۾ رليز ٿي چڪي آهي ۽ مشهور هدايتڪار، رائٽر ۽ پروڊيوسر مائيڪ نيڪولس Mike Nichols هن فلم جو ڊائريڪٽر آهي. فلم ۾ جنرل ضياءالحق جو ڪردار اوم پوريءَ ادا ڪيو آهي. فلم جي آکاڻي ٽيڪساس جي آمريڪي ڪانگريس مين چارلس ولسن (چارلي) جي چؤڌاري ڦري ٿي. جيئن سرد جنگ جي زماني جي جيمس بانڊ فلمن ۾ ڏيکاريل هوندو هو ته ڪيئن نه هڪ شخص اڪيلي سر سوويت يونين ۽ سوشلسٽ بلاڪ خلاف ڪارگذاريون ڪري ڪاميابيون ماڻي وٺندو هو، بلڪل تيئن ئي هن فلم ۾ به سوويت يونين جي شڪست جو ذميوار چارلس ولسن کي ڏيکاريو ويو آهي. پر مزي جي ڳالهه اها ته جنهن شخص سوويت يونين کي اڪيلي سر شڪست ڏني ان جي پسمنظر جي باري ۾ هي فلم گهڻو ڪجهه بيان نٿي ڪري. جنهن مان اها ڳالهه پڌري پٽ نظر اچي ٿي ته هي فلم اصل ۾ آمريڪي سي آئي اي جي ٺهرايل آهي .

فلم جي منڍ ۾ وائيٽ هاؤس ۽ 1980ع جو سال ڏيکايو وڃي ٿو. فلم موجب چارلي آمريڪي نيويءَ ۾ رهي چڪو آهي. تنهن کان پوءِ اهو نوجوان ليفٽينينٽ پينٽاگون جي هڪ اهڙي انٽيليجنس ٽيم سان لاڳاپجي وڃي ٿو، جنهن جو ڪم روس جي نيوڪليائي هٿيارن جي باري ۾ ڄاڻ هٿ ڪرڻ آهي. پر پوءِ همراهه 1961ع ۾ ستاويهن سالن جي ڄمار  ۾ فوج کي ڇڏي آمريڪي سياست ۾ حصو وٺي ٿو ۽ جلد ئي آمريڪي رياست ٽيڪساس جو سينيٽ ۾ ميمبر چونڊيو وڃي ٿو. ان کانپوءِ 1972ع ۾ ڪانگريس مين چونڊجي وڃي ٿو. تنهن کانپوءِ لاڳيتو ڪانگريس مين چونڊجندو رهي ٿو ۽ نيٺ 1996ع ۾ پاڻ ئي ان عهدي تان استعيفا ڏيئي ڇڏي ٿو. انهن هڙني ورهين دؤران سندس سڀ کان اهم ڪم افغان جهاد لاءِ فنڊ گڏ ڪرڻ هو. همراهه ڪانگريس مين چونڊجڻ کانپوءِ جلد ئي هڪ ڊفينس سب ڪاميٽيءَ جو اهم رُڪن بڻجي وڃي ٿو. پوءِ بليڪ ايرا آپريشن لاءِ منظور ڪيل پنج ملين ڊالرن جي منظور ٿيل رقم کي وڌرائيندي هڪ ارب ڊالرن تائين وڃي پهچايائين. جيئن ته کيس آمريڪي اسٽيٽ ڊپارٽمينٽ، سي آئي اي ۽ فوج ٽنهي ۾ رهڻ جو تجربو هو، تنهنڪري ٽنهي هنڌن تي موجود پنهنجي تعلقاتن کي استعمال ڪندي هن نه رڳو اسرائيل، پاڪستان، مصر، سعودي عرب ۽ افغانستان جا دؤرا ڪيا بلڪ انهن جي وچ ۾ هڪ ڳجهو اتحاد به ٺهرايائين. مُنڍ ۾ آمريڪي ڪانگريس ان جي منظوري ڏني. پر پوءِ بليڪ پراجيڪٽ ۽ بليڪ ايرا آپريشن جي لاءِ گهربل واڌو ڳجها فنڊ پهريائين ڊفينس ( ۽ هاڻي هوم لينڊ سيڪيورٽيءَ) جي آڙ وٺي پنهنجي ئي هٿ گهڙيل ڪاميٽيءَ جي ڏهن يا ٻارنهه ميمبرن جي ذريعي پنهنجو پاڻ ئي رقم ۾ اضافو ڪندو ويو ته جيئن آئيني روڪاوٽن کان بچي هاؤس کان اجازت نه وٺڻي پوي.

انهن ڏينهن دؤران آمريڪي سي آئي اي جو آپريشن سائيڪلون هلندڙ هو، جنهن تحت آمريڪي سي آئي اي افغان ويڙهاڪ جيڪي پوءِ مجاهد سڏيا ويا ۽ هاڻي دهشتگرد سڏجن ٿا کي هلڪا هٿيار ڏيڻ لڳي ته جيئن جنگ سست رفتاريءَ سان هلندي رهي ڇو جو آمريڪي سي آئي اي جو خيال هو ته ائين نه رڳو روس مصروف رهندو بلڪ مسلسل جنگي ۽ فوج جي جاني نقصان سبب سندن ٿڪاوٽ ۾ واڌارو ايندو ويندو. هي اهي ڏيهاڙا هئا جڏهن چارلي ولسن پشاور ۾ افغان پناهگير ڪيمپ جو دؤرو ڪيو ۽ پوءِ واپسي تي آمريڪا پهچي منظور ٿيل پنج ملين ڊالر افغان فنڊ کي ڏهه ملين ڊالرن تائين وڌرائڻ ۾ ڪامياب ٿي ويو. تنهن کانپوءِ چارلي ولسن ان نيڪ ڪم ۾ اسرائيل ۽ مصر کي به شامل ڪري ورتو. اسرائيل وٽ روسي هٿيارن جو وڏو ذخيرو هو ته وري مصر وٽ اسٽنگر ميزائل هئا. جنرل ضياء هيوسٽن جو دؤرو ڪيو ۽ ان دؤري دؤران نام نهاد اميرالمومنين جنرل ضياء آمريڪين ۽ اسرائيلين کي ٻڌايو ته کيس اسرائيلي هٿيارن تي ڪو به اعتراض ناهي رڳو انهن تي ”ڊيوڊ اسٽار“ جي نشان وارو ٺپو لڳل نه هجي! يعني ڪوڏي حرام جو ڳسجي ۽ اُٺ سڄو جو سڄو هضم به ٿي ويو ۽ اوڳرائي به ڪو نه آئي.

فلم ۾ عام آمريڪين کي اهو ڏيکارڻ جي ڪوشش ڪئي ويئي آهي ته سوويت يونين افغانستان ۾ ظلم جي بازار لڳايو ويٺو هو ۽ اهو به ته آمريڪا کان وڌيڪ پاڪستان ان جنگ جو خواهشمند هو. چارلس ولسن آمريڪي آئين سان جيڪا ٽلَ ڪري فنڊ حاصل ڪيا ۽ آمريڪي آئين جي جيڪا خلاف ورزي ڪئي اها بلڪل صحيح هئي. ڇو جو هن اهو ڪم پاڪستاني صدر ۽ حڪومت جي چوڻ تي ڪيو هو. نه ته چارلي ته آمريڪا جو معصوم ۽ سچار پُٽ هو. فلم ۾ جنرل ضياء سان ملاقات ۾ برگيڊيئر راشد ۽ ڪرنل محمود ضياء کي مددگار طور ڏيکاريا ويا آهن.

فلم موجب نيٺ 1984ع ۾ باقاعدگيءَ سان ويڙهاڪن کي فنڊنگ ۽ جديد هٿيار سعودي تعاون سان پاڪستان جي رستي ملڻ لڳا. اسٽنگر ميزائيلن جي سپلائي جي اهم موڙ ۽ موقعي تي سوويت بلاڪ خلاف آمريڪا جي ان جنگ جي لاءِ اهو طئ ڪيو ويو ته ان ۾ مذهب جو جزو به شامل ڪيو وڃي ته جيئن ويڙهاڪ سستي اگهه تي وڌيڪ بي جگريءَ سان وڙهن ۽ شهادتون ماڻيندي به نه ڊڄن ۽ آمريڪا جو ڪم سستي ۾ ئي ٿيندو رهي. تنهنڪري سوويت يونين خلاف آمريڪي سي آئي اي جي ان آپريشن کي ”جهاد“ ۽ ويڙهاڪن کي مجاهد سڏيو وڃڻ لڳو. هن فلم ۾ مزي جي هڪڙي ٻي ڳالهه اها به آهي ته چارلي ولسن اهو سڄو ڪم پاڪستان لاءِ، پاڪستان کان کيس هر مهيني ملندڙ 30 هزار ڊالر ماهوار پگهار جي عيوض ڪندو هو .

سڄي فلم ۾ ڪٿي به اهو محسوس نه ڪرايو ويو آهي ته جنرل ضياء ڪو هڪ آمر هو، جنهن جمهوريت تي راتاهو هڻي اقتدار تي قبضو ڪيو هو ۽ ان چونڊيل وزير اعظم ذوالفقار علي ڀٽو کي ڦاسي ڏني هئي. بلڪ فلم ۾ اهو ڏيکاريو ويو آهي ته جنرل ضياء ته اصل ۾ نيڪ دل انسان هو، جنهن جو اصل ۾ ذوالفقار علي ڀٽو جي قتل ۾ ڪو به هٿ نه هو. بلڪ اها ته ڪورٽ هئي جنهن ڀُٽي کي سندس ڏوهه جي سزا ٻڌائي هئي ۽ اهو به ته 2001ع تائين چارلي ولسن پاڪستان جي پيرول تي هو ۽ ان کان پهرين اهو اسرائيل جي پيرول تي هو . ”هئا اڳئين گڏ ٻڌڻ ۾ ٻه ٿيا“ ۽ اسين ”واڻيو پنج به سهي ۽ پنجاهه به سهي“ واري چوڻي وانگر هروڀرو گروگهنٽال پيا وڄائيون. اَٽو کاڌو ڪُوئي، مار پئي گابي تي واري ڳالهه وانگر اسين اجايو ڏينهن رات سس جي مار پيا کائون . مختصر اهو ته لڳ ڀڳ مفت ۾ اها فلم توهان ڳنڍڄار (انٽرنيٽ) تي ڏسي سگهو ٿا. ان لاءِ گوگل ڊاٽ ڪام تي وڃي ان ۾ هي ٽي لفظ Charlie Wilson’s War لکي ٺڙڪ (ڪلڪ) ڪيو. توهان کي هن فلم لاءِ ياهو ۽ يوٽيوب وغيره جون هن فلم لاءِ هڪ کان وڌيڪ ڪڙيون (لنڪ) نظر ايندا جن کي ٺڙڪ ڪري توهان فلم جون جهلڪيون ڏسي سگهو ٿا.

Blog at